0
Totaal: € 0,00

We kunnen geen producten in uw winkelwagen vinden.

Product was successfully added to your shopping cart.
Vorige

7 Aartsengelen

Vorige

Aartsengel Michael

Aartsengel Gabriel

€ 29,95

Beschikbaarheid: Op voorraad

* Verplichte velden

Details

Aartsengel Gabriël waakt over je 2de Chakra ter hoogte van je navel en onderbuik
Aartsengel Gabriël is een hele mooie en duidelijke engel met een meer vrouwelijke kwaliteit. Hij helpt je te leven en te voelen. Hij lijkt het leven met al zijn chaos zo voor je te organiseren dat je het kan overzien. Hij kan je laten voelen hoe je in het leven staat en hoe je ermee om kan gaan. Hij kan je tonen waar je jezelf verbergt en geeft je dan een zetje om actie te ondernemen. Hij komt op voor alle verwaarloosde en vergeten delen in je zelf, waardoor je deze weer aandacht kan geven en deze kunnen opbloeien. Hij laat zien waar je hoofd en verstand je buik en gevoel blokkeert en ontmantelt dit van binnenuit, zodat je vrijer in je doen en laten kan worden. Hij leert je te luisteren naar je gevoel, meer flexibel en vloeiender te zijn om mee te gaan in de flow van het leven.

BIJ ELKE AARTSENGEL GRATIS GEURENDE ENGELENVLEUGELS IN BIJENWAS!

  1. ervaring Aartsengel Gabriël review by Dennis on 28-02-2017

    Het is alsof ik uit een soort van kleinzielige verkramping in mijn buik wordt gehaald. Er heeft een scheiding plaatsgevonden en een nadruk wordt gelegd op twee delen: een actief deel en een passief deel. Het actieve deel voelt inert aan, een soort van verdoofd, het is het deel/de staat gevoel waar ik van gescheiden ben. Het passieve deel kijkt toe.
    Elke keer als er gedachten komen worden die gestopt, ze krijgen geen kans om me te raken en me mee te slepen in hun stroom.
    Ik merk dat ik begeleid wordt. Een begeleiding die van alles in mijn buik lijkt te organiseren, alles in goede banen leidt en het één en ander uitlegt aan diverse delen in mijn buik, een soort heropvoeding.
    Af en toe lijkt er een soort van gordijn voor me weggetrokken te worden en lijkt het alsof ik écht zie. Ik zie allerlei bewegingen in me, die zich normaal gesproken achter de schermen plaats vinden. Dit gebeurt een aantal keer. Het gevoel verdoofd te zijn, bijna een soort gevoel dat je geen greintje leven in je hebt, tegenover de momenten dat het doek omhoog gaat en ik kan ademen en eindelijk écht kan zien.
    Plots lijk ik in een soort toneelstuk van mezelf te zitten en hierin ben ik een persoon, een bepaalde leider van een groep. Het klopte niet, het spel van de leider en de mensen om zich heen klopte gewoon niet, het lijkt een soort van sekteleider te zijn. Zodra ik dit zie krijg ik een raar gevoel (alsof ik lang niet gewassen ben) en schiet het weg, het is er niet meer. Ik herken het duidelijk van mezelf, maar het is alsof ik het niet ben, een vreemde gewaarwording.
    Mijn buik begint te gloeien. Een licht van een mooie en indrukwekkende kwaliteit omgeeft mijn buik. Het is een ongelofelijk gevoel. "Dat dit kan...", hoor ik mezelf denken.
    Weer is er het gevoel van verdoofd zijn wat afgewisseld wordt met het écht zien. Ik weet dat er zich een aantal hele verhalen (net als met die leider) afspeelde maar elke keer als ik 'terug' kwam in de verdoving was ik het in zijn geheel vergeten. Het enige wat ik nog weet is het verhaal van Den Haag. Het gevoel 'Den Haag', alles wat er voor mij aan vast zit -middelbare school, puberteit en vroege adolescentie-, en terwijl dit langskomt merk ik dat het een soort van jas is die ik aan heb, een jas die niet van mij is, maar van mijn moeder blijkt te zijn (die het weer heeft aangedaan door haar ouders). En net als bij de leider voelt het viezig, en zwaar, alsof je daardoor niet kan ademen en niet natuurlijk kan bewegen, enorm beperkend. Het valt weg en ik 'verval' weer in verdoving.
    Vrij snel stijg ik boven de verdoving uit. Ook hier worden mijn ogen weer geopend, maar het is meer alsof ik vanuit een 'hoger' perspectief kijk. Een visie die het overzicht heeft en het belang en de rol van alle krachten die spelen zit. Met een natuurlijk discriminatievermogen. Vanuit deze visie wordt er iets gereorganiseerd/rechtgezet, en weer lost er iets op, is er weer zo'n beperkende kronkel verdwenen.
    Lichamelijk begint het nu echt erg te verkrampen, ik voel het in mijn onderbuik en ogen.
    Ik voel een deel van me dat ik lang niet gevoeld heb, alsof er een verbreding heeft plaatsgevonden, een verwijding, alsof ik rijker ben, meer uitgebreid en meer van mezelf kan voelen.
    Het gevoel van een vrouw komt opzetten. Het is het verhaal van een vrouw dat ik me eigen heb gemaakt. Zo snel als ze kwam, zo snel lijkt ze op te lossen.
    In mijn buik zie ik kleuren, het zijn heldere en shiny kleuren (ik associeer het met Jeff Koons*, hij gebruikt het in veel van zijn kunstwerken) die erg aantrekkelijk zijn. Ik kijk er naar en vind het verschrikkelijk, het gevoel erbij vind ik alles behalve fijn en prettig, het is intens en indringend. Het is alsof er iets scheurt in mijn buik, alsof de kleuren losscheuren. Ondertussen komt het gevoel/de jas van een Indonesische jongen opzetten en lost op. Mijn lichaam begint te wiegen. De scheur in mijn buik is erg pijnlijk. Er lijkt een soort van megawezen te zitten die om al dit heen zat. Ik wist alleen dat het een wezen was, omdat het ogen had, maar het was gewoon een soort van blob/ een brei die om heel mijn buik zat. Hij verdwijnt en ik voel de scheur niet meer.
    Weer komen er een aantal personen/jassen langs die ik niet ben.
    Toen merkte ik dat ik vastzat aan een soort van wil, een richting, een push die dwarszat. Maar omdat ik me er zo vereenzelvigde had ik niet door dat het een 'foreign' wil is, een wil die van buiten komt en niet van mij. Zodra ik dit doorhad stapte ik er zo uit, uit een soort van mechaniek die ervoor zorgt dat die push blijft en je alsmaar een richting opgaat die niet natuurlijk is aan je oorspronkelijke aard, maar juist van iets wat buiten je is. Het was direct rustig in me, licht en vrij.

    *hedendaags kunstenaar

Schrijf uw eigen review

Aanrader